واگویه های استاد ذبیح الله زرندی از واریان :
واریان، شُکر، هنوزم که هنوز است، تو هستی/
دل به دریا زده ای، دامنِ البرز نشستی/
کام بگرفته ای از نرگسِ مخمورِ بهاره مستی/
از باده ی  پاییزی و پیمانه به دستی/
قایقِت، پِنداری اَمشُو خبر از یار میوره/
هوشتَکِ خوش خبرش، وعده ی دیدار میوره/
ابر، دِمپاشِه به دامانِ زمین عطر و گلاب /
باد، با هلهله بویِ تنِ دلدار میوره/
فصلِ گل، دامنه هات طرّه ی طرّار میوره/
موجِ دریات، مِیِ از خانه ی خَمّار میوره/
چشمِ عاشق واسانتِ نرگسِ بیمار میوره/
خلدمین، پیش کشیِ دفترِ اشعار میوره/
نیمیلا دل سرِ دیدارِ تو داره واریان/
هوسِ گردشِ کومارِ تو داره واریان/
سیرِ جاسیل و میان سینه و نو چشمه ی تو/
منّتِ مردمِ هوشیارِ تو داره واریان/
(برگرفته از : دانشنامه ی کرج، صفحه ۱۸۷)

دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی